Kunstles

Lees net (Adformatie 6 p. 56) dat de Generatie Einstein helemaal niet zo briljant is als Bosma beweert. Multi-tasken (zoals een computer meerdere taken tegelijk kan uitvoeren) kunnen mensen helemaal niet. Ja, lopen en praten lukt nog wel, maar veel gekker moet je het niet maken. Dus msn-en en je huiswerk maken is gewoon veel msn-en en minder huiswerk maken. Naar de radio luisteren en leren, is gewoon niet zo heel geconcentreerd leren.

Ik was wèl enthousiast over het boek destijds. Alleen al omdat er iets gesignaleerd en gepresenteerd wordt. Kunnen we weer verder. Volgens het stukje dat ik las (dank Team<21) moet je die jongeren mediasmart benaderen: 1 kort en relevant; 2 zapfähig; 3 emotie; 4 extra laag; 5 sterke prikkel. Dat is volgens datzelfde stukje in andere woorden maar in dezelfde volgorde: eenvoud - transformatie - magie - cohesie - grenzeloos (qua medium).

Kan ik daar iets mee in mijn les? Ik experimenteer (aangemoedigd en gesteund door collega Esther dank en karataka Sam dank) met kunst. We begonnen met poëzie -Boutade van Genestet- toen muziek -Jacques Brel, Amsterdam- en afgelopen week Andy Warhol. Eerst binnenkomen, dan verder. Zo introduceer je bij een enkeling een wereldkunstenaar, haal je bij de ander herinneringen op aan de Havo (profiel maatschappij ofzo? leuk! hadden wij niet) en haal je bij een ander de hele opvoeding erbij ('daar ben ik geweest!') inclusief de trauma's van gesleep langs kerken en musea. En zoals ik al eerder schreef glijden de theorieën er daarna een stuk makkelijker en plezieriger in.

Maar het werkt! Dat zie ik bij hen. Dat merk ik aan mezelf. Dat is de reactie als ik erover vertel. Geïnspireerd door mijn moeder, waarmee ik ooit vijf uur in een kouwe kerk de Matthäuspassion uitzat (klopt dat?) maar die wel een basis legde voor wat er nu uitkomt. Zouden ze na de voorjaarsvakantie Nulla in mundo pax sincera trekken?

Handschoen

De handschoenen die ik nu heb en die het warmst zijn heb ik gekocht op Koninginnedag, of eigenlijk de nacht ervoor, toen er nog vrijmarkt mocht zijn in Amsterdam en ik van De Blaffende Vis naar huis moest op de fiets en het heel koud was en ze kostten vijftig cent geloof ik.

Huismerkenfeest

Niet al mijn lezers zijn even bekend met merkenterminologie; een huismerk is een merk zoals het AH-huismerk, Plus en Best-bier van Dirk. Een merk van het huis. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld het zogeheten A-merk, wat een premium-merk is, een top-merk, van het beste, zoals Unox, Dreft en ob.

Het eerste huismerkenfeest vond plaats in september 1994, aan de Oranje Nassaulaan in Amsterdam-Zuid, bij L thuis. Het tweede vlak daarna, bij H op de Haarlemmerstraat, ook Zuid. Het laatste in 1998, aan de Linnaeusparkweg in Amsterdam Watergraafsmeer.

Op deze A1-lokaties, zoals dat heet in Nielsen-taal, werd door ranzige kleermakerszit-studenten gestreden om het vaagste huismerk bier, wijn, zoutje of leverworst. De huismerkenfeestbezoekers zijn inmiddels account director, projectmanager, casemanager, media buyer, docent of hoofdredacteur geworden. Dûh.

Valentijn

Snoeiharde deadline voor dit zeer tijdelijk Google-logo. Google doet natuurlijk wel vaker van dit soort grappen. Google is daarom een mooi voorbeeld van een organisatie waar de 'fun-factor' een plekje heeft. Want dit is natuurlijk geen keiharde business maar juist superzachte. Knuffel-business eigenlijk. Gewoon voor de lol een beetje lief zijn naar je klant.

Zouden meer organisaties mogen doen. Vriend heeft niet zoveel met Valentijn. Ik daardoor ook niet. Of juist wel. Kan vanaf hier wel iedereen die m'n blog leest bedanken. Da's wel het minste. Dank dus!

Dat fun-gedoe probeer ik ook uit te leggen aan studenten. Dat er organisaties zijn die daar aandacht aan besteden. Van de Pleon-band tot de Interpolis-stoelen en de Nike-atletiekbaan. In de komende les ga ik weer een plaatje draaien (Jacques Brel), een gedicht voorlezen (Boutade) of een kunstwerk (Marcus Aurelius) laten zien. Het levert een leukere les op, je leert studenten beter kennen en zij jou en je kunt er met gemak allerlei taaie en droge lesstof aan ophangen.

Dat geblog levert natuurlijk ook niet echt wat op. Maar je kunt er wel je creativiteit in kwijt. Het is voor mij een fun-factor. Het slaat eigenlijk nergens op en toch doe je het. Happy Valentine.

Hotel Babylon

De uses and gratifications theory is een van de theoriën over hoe massamedia werken. Niet zo bekend als de injectienaaldtheorie -die is vaste kost voor havo en mbo als ik de studenten een beetje ken- en ook van een iets latere datum. Uses and gratifications gaat ervan uit dat wij, het publiek, mediaconsumenten, de media gebruiken voor een zekere beloning die het kijken, luisteren, lezen ons geeft.

De serie Hotel Babylon (met eigen wiki!) is het meest steady onderdeel van mijn huidige tv-consumptie. Mijn gewenste televisie-inname is vele malen groter, daarom staat de dvd-speler ook vol met leuke films en interessante documentaires. Maar de dinsdagavond, vanaf half 9, op Net 5, is voor een uurtje van mij. Welke beloning geeft dit programma mij, vraag ik me half beroepsgedeformeerd af?

Wel, volgens de theorie zijn er vier typen beloningen: escapism, personal relationships, personal identity en surveillanche. Ik scoor op allevier. Escapisme met een hoofdletter. Werken, kinderen naar bed, even niks. De personal relationships die ik heb met de hoofdfiguren zijn er ook. Vooral het accent van Tamzin, de bazin van het hotel is smullen, hoe zij de vergadering voorzit... nasty. Dan identificatie. Ach, ik heb een blauwe maandag in een vijfsterrenhotel gewerkt, dat schept vast een band. Tot slot: surveillance: hoe is de jet set van Londen, nowish?

Nog een dan: omdat Hotel Babylon zo mooi gemaakt is. Volgende keer: Green Wing.

Gothic pannekoek

Waar de Dalemse dijk eindigt en waar je linksaf het pad af kunt naar beneden, richting de Dalemse Poort (even buiten Gorinchem) kun je mooi wandelen. Vroeger deden wij dat meer dan nu. Je hebt er het landschap van hollandse rivier (Merwede), stadje met stadsmuur, slot Loevestein op de achtergrond en een molen. Met een flauw zonnetje in het voorjaar alles wat een mens te willen heeft op een vrijdagnamiddag.

Dacht je. Want Gorinchem heeft zoveel meer te bieden. 's Nachts komt er namelijk van alles en nog wat uit de krochten van deze stad en niet alleen uit het plaatsje zelf, ook uit de weide omtrek trekt het een afspiegeling van zo ongeveer alle jongeren- en ex-jongerenculturen denkbaar. Zo ook een hele interessante specifieke gothics-scene. Altijd intrigerend vind ik ze. Zette vriend L niet ook ooit een lijntje onder zijn oog?

Als een geschenk kregen wij het volgende tafereel aangeboden die middag. Daar, op dat punt aan de dijk, was een groepje neergestreken. In lange zwarte jassen en klaar voor het weekend in vol zwartornaat hadden zij tegen 't hollands landschap hun kampje opgeslagen. Tientallen meters voor we langsliepen roken wij de geur al. Het moet in het jaar 2000 zijn geweest; op een kleinste formaat buta-gasstelletje zat de beste jongen pannekoekjes te bakken, in de buitenlucht, molentje, rietkraag, voor zijn spookvrienden.

Wie durft... de afdeling communicatie op te heffen? - Recensie 2

Wie durft... de afdeling communicatie op te heffen?
Birgitta van Loon
Uitgeverij Prentice Hall 2008
Euro 24,95

Communicatie is uit, verbinden is in. Een èchte dialoog. Daar draait het in de toekomst om.

Birgitta maakte eerder faam als auteur van Communiceren vanuit je buik uit 2002, als mede-oprichter van bureau In'tent en met dit nieuwe boek gaat ze in op de vele reacties die ze daar op kreeg. De gedurfde titel gooit de knuppel natuurlijk in het hoenderhok, want dat kàn natuurlijk helemaal niet. Zou je zeggen. Het pleidooi illustreert ze met oude filosofen, fotografie, metaforen en interviews met hedendaagse kunstenaars en communicatieprofessionals met een staat van dienst. Organisationele communicatie en interpersoonlijke communicatie zijn veel te ver uit elkaar komen te liggen, stelt Van Loon. Het communicatievak is nog niet zo oud en heeft zich met name ontwikkeld op cognitief en intellectueel niveau. Daarbij zijn we uit het oog verloren dat communicatie meer is dan ratio alleen en dat we een rijkdom laten liggen die voortkomt uit intuïtie, de buik. Willen we mee in de creatieve kennismaatschappij, dan moeten we kleur bekennen. Blijven we de afdeling die plannetjes maakt en uitvoert of gaan we ook ècht communiceren? Communiceren in de grote zin van het woord. Authentiek, creatief en innovatief, met hart, hoofd en ziel. Echt even helemáál lezen, dit boek, het kan voor het slapengaan.

(207 woorden, het gaat steeds beter -200 woorden max)