Recensie 4 - Professional zoekt groei

Professional zoekt groei
Strategie voor dienstverleners
Eva van der Fluit
Prentice Hall 2008
224 pagina's

Management consultant bij adviesbureau Boer en Croon schrijft voor professinals van micro- tot macroniveau; van de zzp'er tot de multinational, maar dit boek smaakt elke kenniswerker. Toenemende concurrentie vraagt om meer en meer onderscheid. De tijd waarin een opdrachtgever een dienstverlener beoordeelde op louter expertise is voorbij. De drie pijlers zijn nu expertise, samenwerking en ethiek.

Om dat te bereiken leer je in dit boek eerst hoe je je kunt onderscheiden en vervolgens hoe je dat kunt bereiken. Van der Fluit presenteert ons een schier eindeloze reeks modellen. Maslow, yin en yang, piramide- en pilaarverdienmodellen voor consultancybureaus, leren van junior tot senior, cash cows, question marks, virtuele en virtuoze cirkels, thought-leadership en interculturele sensitiviteit, het is allemaal even leuk en interessant in dit boek. Jammer dat haar persoonlijke site nog niet af is.

Een lijst rationele en irrationele voorspelmethoden met kokosnoten en orakels en de woordenlijst maken zelfs van wie dat niet van plan was een leukere èn betere adviseur (v/m).

181 woorden! <200

ik moet oppassen dat ik niet te commercieel wordt met m'n links, een Amerikaans had hier al lang verdiend aan deze 'hobby'

365 Dwaze Dolle Dagen

Rob Oudkerk heeft bij ons op school zijn intreerede gehouden (5 maart 2008). Een jaar geleden stond ik voor de klas en peilde onder studenten wat ze ervan vonden toen ze hoorden dat hij zich aan de Haagse ging verbinden. Die meningen liepen natuurlijk uiteen en zelf had ik ook moeite om mijn oordeel te bepalen. Mijn onbevangenheid gaf hem het voordeel van de twijfel. Zijn presentatie vorige week vond ik erg goed. Visueel, inhoudelijk qua presentatie en draagvlak.

365 Dwaze Dolle Dagen heet zijn verhaal en is nu de creatieve ondertitel van zijn lectoraat over leefstijlverandering bij jongeren. Refereert aan de Bijenkorf-gekte en aan de hoeveelheid eetbeslissingen die de bemiddelde jongere maakt per dag. Een beetje treurig werd ik er ook van. Ook deze week weer zie ik mensen van rond de twintig die zich tijdens mijn colleges voeden met flesjes AA, Twixen en Sultana's. Behalve het verpakkingsmateriaal denk ik ook aan de samenstelling van die producten en dus aan de samenstelling van al die lijven. Ik was zelf misschien nog veel erger en vergelijk dat in stilte met mijn huidige gestructureerde drie maaltijden per dag. Ouwe sok die ik ben. Gelukkig stemmen Rob's plannen mij hoopvol.

Paniekaanvallen

Madonna heeft volgens Nu.nl ook weleens een paniekaanval. Gewoon Madonna. Je weet wel, mijn heldin sinds Material Girl. Nu kan ik het me van haar wel voorstellen, als je in je badpak in een of ander stadion staat met duizenden mensen die naar je kijken. Jammer dat in het stukje niet staat hoe zo'n paniekaanval van haar dan precies in z'n werk gaat.

Feuilleton - Deel 1 Interrail 1991

Een feuilleton is een vervolgverhaal. Dit vervolgverhaal begint vandaag hier maar begon ooit op 4 juli 1991. Ik ga een oud schriftje overtypen, in delen, over een interrailvakantie (tegenwoordig gewoon met url en met echt een dijk van een logo.

Toen ik destijds thuiskwam stond moeder bijna met de hoorn* (red: telefoononderdeel van vroeger) in de hand om de Volkskrant te bellen toen ze het gelezen had, zo leuk. Ik dacht toen dat het wel meeviel. Dat denk ik nog steeds, maar het is wel leuk genoeg voor hier. Het zou ook een ode aan de trein kunnen zijn. Maar dat zou ik De NS* (later opgegaan in kortweg 'NS') niet aan willen doen. Vriendin J en vriendin E worden hierin opgevoerd.

Geniet u van deel 1.

4 juli 1991

Zo.

Hier zitten we dan met z'n drieën in de trein (rapido expresso) naar Roma. Gisteravond om 17.56 zijn we vanaf het centraal vertrokken. Uitgezwaaid door H & C en H. Toen zagen we ineens I over het perron lopen en toen bleek dat M en R in dezelfde trein zaten. Ook naar Milaan dus. We hadden couchetten gereserveerd maar we kwamen toch wel ietwat gebroken in Milaan aan.

Aangezien we verontrustende berichten hadden gehoord over staking bij de Italiaanse spoorwegen, zijn we eerst naar de informatione gegaan. Daar werden we op de bekende onaardige Italiaanse manier geholpen. De trein die wij gepland hadden, bleek gewoon te rijden. Geld gehaald zonder privé-streep zoals wij die kennen op het postkantoor, dus met rechts, links en achter je dringende Italianen die gelukkig wel heel goed volgen wat je allemaal doet. En wat je allemaal aan hebt enzo. Dat geld is nu al weer bijna op want we hebben net supplement betaald van f 20,- per persoon.

En ik lees mijn eerst "boek" sinds SOII (schoolonderzoek): een boeket reeks.

In Rome zijn we van plan cultureel geïnteresseerd te zijn. Daar komen we om 2 uur aan. Ontbijt: 1 krentebol en 1 gevulde koek en een soort dope-sportdrankje dat "enervit" heet van f 8,- Ik heb net lekker een half uurtje geslapen. (M)

De twee eettassen zijn reeds geslonken tot één. In de aanbieding is nu nog 1 half flesje lauw water, een zakje borrelnootjes en superzachte nutsjes. J heeft gisteren een slokje spa geleend van de mevrouw uit ons couchetje. Ze was erg verdiept in de Viva en nam af en toe gedachteloos een slok van het blikje dat op het gemeenschappelijke tafeltje stond. M en ik zagen dat (ik vroeg heel droog of het blikje nu nog niet leeg was) en begonnen erg onopvallend erg te lachen. Mevrouw heeft het toch niet gemerkt geloof ik. Ga nu verder lezen in mijn 1/3 deel van de boeket reeks (we delen alles). (E)

Tja als derde heb ik niet meer veel te melden. Gisteren hebben E en ik onze tanden gepoetst met 'uiteraard' tandpasta maar gepoeld met Perrier, dat ging reageren met de achtergebleven tandpasta. We stonden letterlijk te schuimbekken. Overigens hebben we alledrie vrij goed geslapen. En volgens mij krijgen we dit schrift snel vol als we alledrie elke dag zo'n stukje schrijven. Verder zal ik nu maar stoppen want we zijn pas 16 1/2 uur op vakantie. En dus ook zolang niet gewassen en of deodorant opgedaan. Aangezien Italianen daar ook nog nooit van hebben gehoord, ruiken we niet alleen onszelf maar ook de rest van de coupé. We hebben vanmorgen lekker cliché geroepen dat 'dit' (?) toch wel typisch Italiaans is. (J)

Bacterie

Op de school van dochter N is het thema ziek. Of het er mee te maken heeft weet ik niet, maar gisterochtend aan het ontbijt vertelde zij dat J (jongetje, 5 jaar) op de opvang zei dat hij als bacterie geschmienkt wilde worden, in plaats van als tijger.

Voetbalplaatjes

Onder de titel Corrupt met een missie schreef vriend L onderstaand als hoofdredactioneel. Hoezo werk en privé gescheiden houden? Juist niet!

'Feyenoord-fan ben je niet voor je lol', hoorde ik Wouter Bos - verklaard legionair - onlangs zeggen en ik kan 'm niet anders dan gelijk geven. Voor mijn tienjarige buurtjongen Rick ben ik in ons beider Amsterdamse periferie de enige Feyenoorder die hij kent op loopafstand, dus als er wat te narren valt, weet hij me te vinden. Zo onderhouden we al jaren een gespeeld onderkoelde relatie.
Dezer dagen echter, is alles anders en strijden we ineens gebroederlijk voor een hoger doel. Sinds Plusmarkt een paar jaar geleden begon met het gratis weggeven van vier voetballers bij een tientje boodschappen kent de hele buurt, wat zeg ik het hele dorp in de winter nog maar één doel: alle 288 voetbalkaartjes compleet krijgen. Wie voor zo'n 1000 euro (!) boodschappen doet, maakt een redelijke kans, maar dan moet er nog wel effectief worden geruild. Want geloof het of niet, maar een speler als Stijn Schaars van AZ doet zijn naam dus echt eer aan. Die kennis komt niet alleen tot mij via jongens als Rick, maar ook mijn bloedeigen dochter van vijf is inmiddels bloedfanatiek aan het bellen met alles en iedereen die ze kent met een Plusmarkt in de buurt. Grootouders, tantes, kennissen, buren van familie: iedereen spaart mee. Onder het motto 'Ik motiveer je niet, maar faciliteer je graag', besloten we dit jaar samen een verzamelmap aan te schaffen en sindsdien zijn we officieel in business. En dat hou je in mijn beurt niet lang verborgen. Ieder weekend en op woensdag is het een komen en gaan van handelaartjes die informeren of deze of gene buitengaatse oudtante niet weer een pak kaarten heeft opgestuurd. Op de koelkast hangt een briefje: 'Rick moet er nog twee, hebben wij Koen van Laak?'
De vader van Tim, economieleraar en groepsgenoot van mijn zoon op de kinderopvang, stond afgelopen weekend na een ruilsessie in mijn keuken in geuren en kleuren te vertellen hoe hij zijn verzameling compleet denkt te krijgen: 0,1 punt erbij voor alle leerlingen die 'm officieel komen omkopen met minimaal twee dichte pakjes.
'Klopt, ik ben corrupt', lichtte hij grijnzend toe. 'Maar wees eerlijk. De economie is ook corrupt en als je een VMBO'er op deze manier kunt laten ervaren hoe een economie in een economie kan ontstaan, heb je die tiende punt ook wel verdiend.'
'Zeg je er wel bij dat dít nou marketing is?', vroeg ik 'm.
'Ach, ik heb er geen pak melk extra voor gekocht', relativeerde de leraar.
'Nee, maar jouw leerlingen misschien wel, en haar oma helemaal', knikte ik richting mijn spruit.
Die hoorde niks, maar liet haar handjes liefdevol glijden over het elftal van Heracles. Het eerste dat we compleet hebben. Nog 27 te gaan.

Product-management - Recensie 3

Product-management, een praktijkboek

Emiel Schiphorst

Uitgeverij Pearson Education 2008

De inhoudsopgave van Emiel Schiphorst -bedrijfseconoom en bedrijfskundige- geeft helder aan dat de auteur een boek schrijft waarin theorie naast praktijk staat. In zwart de theorie, meteen daarna exact hetzelfde verhaal in groen, aan de hand van twee cases over ofwel een soort leesarm ofwel het bekendere Beertender van Heineken.

Om met een voorbeeld te beginnen: de omgevingsanalyse op macro, meso en micro-niveau zijn compleet uitgewerkt met een voorbeeld van hoe het moet en voor theoretische achtergronden lezen je de theorie. Deze analyses zijn heel bruikbaar voor communicatiedeskundigen. Het meer cijfermatige financiële plan later in het boek, zorgt ervoor dat de marketeer aan zijn trekken komt. Heel grondig en degelijk oogt dit alles.

Uit het boek spreekt dat de auteur de product-manager ziet als een marketeer en niet als een marketingcommunicatiedeskundige. Dacht je bij product-management aan puppies en toiletpapier, dan laat dit boek zien dat er meer dan dierenliefde nodig is voor dit beroep.