Recensie 12 - Kama Sutra voor Business

De Kama Sutra van Business
Managementbegrippen uit Indiase klassieken
Nury Vittachi
Scriptum 2008
204 pagina’s
ISBN 978 90 5594 567 2

Pikante titel die de verkeerde types aan kan trekken. Wie sex zoekt, komt bedrogen uit. Al bieden de paperclips na enig gepuzzel wel inspiratie. We leren al snel dat de originele Kamashastra voor slechts 20% bestaat uit liefdeslessen en dat het overgrote deel vele andere levenslessen en etiquêtte bevat. Bummer dus.

Of niet? Want wat we wel krijgen zijn originele Indiase teksten van zo’n 3500 jaar oud (denk Mesopotamiers, het oude Egypte, China) met telkens een inleiding of nabeschouwing van de auteur. Nury Vittachi’s bijzondere levensloop en zijn carrière als journalist, goeroe en komiek staan onder andere beschreven op juryvittachi.com. Hij gaat ons voor in de balans tussen dharma (deugd), artha (materiele rijkdom) en kama (genot). Sounds reasonable.

Het verhaal van Chanakya, die op ingenieuze wijze koning Dhana af weet te zetten, leert ons over strategie. De ongeoefende lezer haalt zonder gids Vittachi lang niet alle symboliek uit het verhaal. Ademloos lazen we verder. De stenen brieven van de kleinzoon van de nieuwe koning, Ashoka, leren we hoe we 180 graden kunnen veranderen, van het kwade naar het goede. En zo komen we bij Vatsy, theologiestudent, celibatair, die de Kamasutra uiteindelijk samenstelde.

De spirituele bronnen zijn hier heel behapbaar en niet zweverig gepresenteerd. Of het zakenleven van het hedendaagse India de wijze lessen naleeft? Wij kunnen met deze actuele vertaling in elk geval ons voordeel doen.

Beeld

Voor het beeld op deze blog. Advertentie van sapmaker Sun-Rype maakt van fruit pixels. Staat wel leuk.

Fred Factor

Ever since hangt er bij ons beneden op de wc een piepklein uitgescheurd papiertje over de Fred Factor. Ik zal het destijds ergens uitgescheurd hebben –ik scheur nogal veel & vaak (graag?)- omdat ik het grappig vond. Voor m’n gevoel is het prikbord uit ons oude huis meeverhuisd met dat papiertje erop, of het papiertje is opnieuw opgehangen na de verhuizing. Het heeft in elk geval een zekere tand des tijds overleefd.

Gevoelsmatig is het nog van ‘toen er nog geen internet was’. De realiteit is anders. Ik heb het maar eens even gegoogled omdat ik vond dat mijn blog te serieus werd met al die loeischerpe recensies. Zo wordt de drempel wel erg hoog voor die paar bezoekers die ik heb. En bovendien past Fred beter bij geurpen dan een boek over betrokkenheid binnen organisaties. Fred dateert van omstreeks 2005. De naam Fred alleen al... ik ken maar 1 Fred (kernwaarden: 50+, spenser, corduroy, bordeaurood).

De Fred Factor staat voor een soort fanatisme waarmee je je werk doet. Het maakt niet uit of je wc’s schoonmaakt of een kenniswerker bent, als je het maar met volle overgave doet. Ik herken dat in mezelf. Ik was altijd heel zenuwachtig of ik wel goed bollenpelde of eten ronddeelde als ik een baantje had. En dat blijkt dan ook als ik de test doe: een 8. Fred-in-the-rough is de titel die ik daarmee verdien.

Geen idee wat dat betekent overigens, maar dat is zo lekker van Engels, dat je het soms net niet snapt, maar wel een fantasie hebt over wat het zou kunnen betekenen. Alleen Fred zelf vind ik er helemaal niet uit zien als iemand die relativeert… Gewoon weer zo’n Amerikaan die geld wil verdienen met iets tijdelijks. Maar goed, hij zal zelf wel een 10 zijn. Test jezelf anders even op http://www.fredfactor.com/. Er is echt dus een hele community om het fenomeen heen. Alles heeft tegenwoordig een community.

Recensie 11 - Radioreclames voor Dummies

Radioreclames voor Dummies
Wilbert Schreurs
Pearson Education 2008
74 pagina’s
ISBN geen / speciale uitgave

Sympathiek weggevertje van RAB, wat staat voor Radio Advies Bureau. Doet denken aan Stoelinga’s media-begrippenlijst met een radio-woordenlijst (op internet) maar ook qua formaat. Dit boekje is klein, veelzijdig en het zorgt ervoor dat je vliegensvlug een totaalbeeld hebt van een medium. Dus welke zenders, doelgroepen, stationsprofielen en cijfers, maar ook vergelijkingen met andere media. Wat je al wist up-to-date gepresenteerd en aangevuld met nieuwe dingetjes.
De profilering van de publieke zenders trekt aandacht doordat ze helder naast elkaar staan omringd door Caz! en Q-music. Dat maakt een ministudie mogelijk: wat is dan dat verschil… Informatie en lichte muziek of lichte muziek en informatie?
Op de website van rab.fm vind je op het moment van schrijven nog een link naar een bestelformulier, want het boekje is niet via de uitgever te koop. De oplage van 2000 is erg hard gegaan, want als een soort relatiegeschenk cadeau gedaan aan mediabureaus en radiorelaties. Wie nog wil moet er dus of eentje ergens pikken of bellen naar rab in Amstelveen: 020-3451596 en een interessante vis zijn want de doos is bijna leeg.

Recensie 10 - Me the Media

Me the Media

Verleden, heden en toekomst van de derde mediarevolutie

Jaap Bloem, Menno van Doorn, Sander Duivestein

2008 VINT en Sogeti Nederland

ISBN 978-90-75414-21-9

235 pagina's

29,95 euro

Als alledrie de auteurs van hetzelfde researchinstituut van Sogeti komen geeft dat in eerste instantie even te denken. Even maar, want dit boek is de overtreffende trap na titels als De media-explosie van Van Wijk en De mediarevolutie van Blanken en Deuze. Waar deze titels de geschiedenis en het heden uitvoerig beschrijven en de toekomst aanstippen, doen de auteurs van Me dat andersom. Dus veel nu, heel veel toekomst en de geschiedenis van media zodanig gepresenteerd dat je zelfs daar nog iets nieuws uit oppikt.
De begrippen die iedereen zo onderhand wel kent als Web 2.0, mediocratie en infotainment sneeuwen onder door het razende geweld van nieuwe: NBIC (Nanotech, Biotech, ICTech en ICTainment+Cognitie, ofwel Web 4.0), wetware, hyperego en metaversum om er maar een paar te noemen.
Wie nu angstig wordt voor een overdosis techniek: Me is lekker geschreven, bladerbaar, goed gedocumenteerd en vormgegeven, compleet met leeswijzers, veel illustraties en register. Enig nadeel dan misschien is het gewicht; je weet wel dat je het bij je hebt in je tas. Me voelt als een dubbeldik vakantienummer van de KIJK voor eenieder die iets met media doet.

Feilleton deel 3 - Vrijdagavond 5 juli 1991

Nou, nu hebben we Pompeï dus ook gezien. Dat was wel echt de moeite waard. Met de trein vanuit Rome naar Napoli en van daaruit naar Pompeï. We moesten dus eerst een heel eind lopen langs een weg. Dat was ècht een sensatie! 9 van de 10 auto's die voorbij reden toeterde, riep, vloot, zwaaide, knipperde met de lichten, stopte, echt niet te geloven. We waren kennelijk echt een attractie. Zo erg hadden we het nog nooit meegemaakt. En in die tiende auto zat dan een vrouw (alleen). Echt allemaal geile mannen en het deed er niet toe of hij nou in die auto z'n vrouw, kinderen, tantes, oma's of nichten bij zich had, of dat hij dienst had als buschauffeur, toeteren deed hij.
Maar goed. Na eerst doelloos rond te hebben gelopen zonder te weten wat we nou eigenlijk in Pompeï wilden, vonden we een supermarkt. Daar hebben we water & brood gekocht. En verrotte kersen bij een seniel mannetje. Die kersen moesten gewassen worden. Dus ik liep een of andere tent in om te vragen of ik naar de wc mocht voor die kersen. Die man heel charmant die kersen voor me wassen achter een bar en een leuk onderhoudend praatje met me houden. Tot hij hoorde dat we vanavond al weer weggingen: 'If I would have known that you were leaving tonight, I wouldn't have washed your cherries!' Eikel.
Toen zijn we naar het centrum gelopen. We zagen daar dat 'Het oude Pompeï te bezichten was'. Voor een toch wel duur entreebewijs hebben we wèl de hele middag door allemaal oude straatjes en huizen gelopen en het was echt de moeite waard. We zijn nog even met een Nederlandse gids met haar clubje meegelopen. Die wist ons nog van wat interessante feiten op de hoogte te brengen. Helemaal kapot waren we aan het eind. We hebben ook nog een hele mooie kerk bekeken. We = E en ik, want J mocht er uit kuisheidsoverweging niet in.
Daarna werden we weer lastig gevallen door allerlei Italianen en op een gegeven moment hadden we echt een soort optochtje gevormd en toen keek helemaal iedereen naar ons. De terugweg naar het station was het allerergst. Aan het feit dat iedereen toeterde waren we inmiddels gewend, maar toen er een man in een auto naast ons kwam rijden die zich zich daar doodleuk zat af te trekken hadden we er genoeg van. Hij ging ons de hele tijd volgen. Zelfs toen we aan de linker weghelft gingen lopen.
We kwamen ook nog een hele stoere jongen op een brommer tegen. Die kon heel goed kunstjes maken op de brommer. Hij was echt geweldig. Weet je wat hij kon? Op z'n voorwiel remmen met z'n achterwiel in de lucht. Natuurlijk stal hij daarmee mijn hart.
De man in de auto bleef ons volgen tot hij klaar was. Nu zitten we weer op Napoli (station). We hebben net heerlijk gedineerd met een hard-zacht puntje, droog-klef en een 'plàkje smeerkaas'. Daarna een bekertje koffie dat zo sterk was dat we nu nog kippevel hebben. Om 20.15 uur gaat de trein naar Rome en van daaruit zullen we de trein naar Nice nemen.
Laatste versiertruc: 'Er is gisteren een steen uit de lucht komen vallen. Ik wil jullie niet bang maken, maar ik zou hier niet zo relaxed gaan zitten.' (M)

Ik ben verliefd geworden op een Italiaan in Pompeï. J en M moesten me daar echt wegsleuren. Ook deze leukerd had een brommer (iedereen hier), houtenklepslippers en geen grote teennagel. J verliefd op Webster in het kwadraat (ook geen teennagel!). Vanmiddag trouwens zo'n 30 minuten gebeld op 1 telefoonkaart wegens kapotte telefoon. M'n ma was gelukkig de hele tijd in gesprek. Moet ze het zelf maar weten. Nu geen zin meer, trein komt zo. J en ik hebben ontdekt dat handen naar roest gaan ruiken als je ze een tijd niet wast. Nou ja morgen weer een dag. (E)

[van de redactie]

Wist u dat het huidige Interrail-logo een ontwerpprijs gewonnen heeft? Ja, een Houten Deuk in 2013!

Recensie 9 - Betrokkenheid als sleutel

Betrokkenheid als sleutel
Waarom organisatieveranderingen slagen of falen
Jelle Bouma
2008 SDU Uitgevers / Academic Service
ISBN 978-90-5261-648-3
123 pagina's
24,95 euro

De titel suggereert een antwoord: alleen als iedereen betrokken is slaagt de organisatieverandering. Waarom dan zo'n heel boek? Zo'n harde kaft. Voor wie echt super-geïnteresseerd is in het onderwerp is het misschien een aardig leesboek. Want het is echt lezen geblazen, niet hapsnap modelletjeshoppen zegmaar. De vraagt die rijst is ook: zijn deze boeken er niet al? Wisten we dit niet allemaal al?
Dus over participatiegraad, hoe hoger enzo. Dat deze primair bij personen ontstaat en secundair bij organisaties. Of een organsatieveranderingsmodel waarin de uitkomst afhangt van de situatie, tja sorry open deur.
Ach en verder is dit natuurlijk een vreselijk degelijke studie met goede bronnen en tips. Daar waar het boek smeuïg kàn worden (Ofman's enneagram met persoonlijkheidstypen) behoedt de wat compacte vormgeving de lezer de tekst in te zuigen. Beslist geen toegankelijke introductie en wellicht ook niet zo bedoeld.